De BLOG van WIM

 Het Vlaams Secretariaat voor het Katholiek Onderwijs, zeg maar de 'Guimardstraat', heeft de vlucht vooruit genomen. Het katholiek onderwijs, goed voor driekwart van de leerlingen in Vlaanderen, weet drommels goed dat Vlaams minister van Onderwijs Smet volop bezig is met de hervorming van het secundair onderwijs. 'De belangrijkste hervorming in twintig jaar,' zo zegt hij zelf. Het katholiek onderwijs stelt nu zelf een hervorming voor. Alsof dat zou moeten.

 De draak die uit de koker van de linkiwinkies in de Guimardstraat is ontsproten, is spuuglelijk. Ik vermoed dat zelfs Smet verbaasd moet zijn geweest bij zoveel voortvarendheid. Wég met het ASO, TSO, BSO, KSO. Voortaan (enfin, binnen een tiental jaren) mogen leerlingen zich inschrijven in de richtingen 'economie en maatschappij', 'kunst en creatie', 'taal en cultuur', 'welzijn en maatschappij', 'wetenschappen en techniek'... Wat het onderdeel 'maatschappij' daarbij betekent, is vooralsnog onduidelijk. Een passe-partout voor luiers verversen, verantwoord shoppen, een juiste taxi nemen of ecologisch bankieren? Who knows? De eerste graad wordt een eenheidsworst waar niemand nog wordt verplicht te kiezen. Echt kiezen doet men pas in de derde graad. En het is uiteraard de leerling die beslist, de stem van de ouders moet zo hard mogelijk worden gesmoord.

 De trotse woordvoerders van dat onverteerbare prakje - samen grijnslachend op de foto in onder meer De Standaard - zijn Mieke Van Hecke, permanent in menopauze en meer gespot in het restaurant van het Vlaams parlement dan in de Guimardstraat, en een zekere Chris Smets, die in Mieke blijkbaar de perfecte vervangmoeder heeft gevonden. Volgens Smits, ‘secretaris-generaal’ van de onderafdeling secundair onderwijs (VVKSO) – een hele pief dus - is het een uitgemaakte zaak dat Latijn als richting uit de eerste graad moet verdwijnen, want dat wordt alleen maar voor gekozen - door de ouders – omwille van het 'prestige''.

 Wel, ik weet niet of meneer Smits ooit Latijn heeft gevolgd en daar na één jaar - zwaar gebuisd zijnde - heeft mee moeten stoppen of dat de pater die Latijn gaf hem toevallig meermaals naar zijn kamer heeft geroepen, maar ik heb alleszins een heel andere perceptie van het vak, waarvan ik overigens in het eerste jaar middelbaar maar liefst 9 (negen!) uur heb mogen proeven. Latijn heeft mij een ongelofelijke culturele bagage meegegeven, een gevoel voor taal dat mij geholpen heeft bij Nederlands, Frans, Engels en niet te vergeten, Duits. Dankzij Latijn, inmiddels in de meeste scholen weggegomd tot 4 uur, maken leerlingen thans kennis met naamvallen en zinsontleding, hetgeen zij in het basisonderwijs niet eens meer meekrijgen. Vervlogen en verloren tijd, volgens Smits. Te prestigieus. Te weinig vervlakkend. Ach, wat ik over zo'n meneertje denk? Aquila non captat muscas. Of nog: de minimis non curat praetor. Tot hopelijk nooit meer, meneer Smits.

 Even werd in de krant gesuggereerd dat het VVKSO en minister Smet niet op één lijn zouden zitten. Smet ontkende onmiddellijk. Het is zelfs zo: de voorstellen van Van Hecke en haar disgenoten overtreffen zijn stoutste verwachtingen. Het katholiek onderwijs heeft de voorbije decennia al enorm goed zijn best gedaan om zichzelf naar de filistijnen te helpen, maar deze nieuwe oekaze overtreft werkelijk alles. VSO victor, na dertig jaar!

 Onnodig te zeggen dat ik als lid van de commissie Onderwijs deze voortgezette foute marsrichting van politiek-correct onderwijzend en besturend Vlaanderen zal bestrijden met elke vezel in mijn lijf. Te meer daar ik ervan overtuigd ben dat een groot deel van het 'onderwijsveld' het hiermee grondig oneens is, zoals het eigenlijk nog steeds niet - en terecht - alle vorige hervormingen heeft verteerd.

 Ik maak mij echter geen illusies. Net zoals veel leerkrachten weggedrukt worden door hun progressieve en meelopende directies, zal ook deze ingrijpende hervorming door de strot geramd worden van de scholen in Vlaanderen. De enige manier om eraan te ontsnappen is afscheuren, met tientallen scholen tegelijk. Weg van Smet, weg van Van Hecke & Smits. Op naar degelijk onderwijs, kwaliteitsvol en met prestige (jawel!). Een eigen koepel van Vrije Traditionele Scholen. Met in een mum van tijd tienduizenden leerlingen. Tot grote tevredenheid van evenzovele ouders. Tot wanhoop van de hervormers,... et alors?

 Welaan dan: het is een grondwettelijk recht!

Ik weet het wel, nogal wat goedmenende Vlaams-nationalisten vinden het niet netjes dat wat zij beschouwen als de ‘twee Vlaams-nationalistische partijen’ elkaar in de haren zitten. Maar deze keer voel ik me toch verplicht mijn hart eens te luchten over de N-VA. Die ik overigens niet eens beschouw als een Vlaams-nationalistische partij, maar dat is een fundamentele discussie die ik in het korte bestek van dit stukje niet kan beslechten. Het is in elk geval een partij met veel Vlaams-nationalistische kiezers, laat het ons daarop houden.

Kiezers die dag na dag misleid worden, voeg ik er meteen aan toe, en dat is meteen mijn grote en groeiende ergernis. Ze worden misleid vanwege de alomtegenwoordige De Wever, de lider maximo van de N-VA, die overal waar hij gevraagd wordt (en dat is op zeer veel plaatsen) goed begrijpbare rechtse praat verkoopt, en dus veel rechtse kiezers verleidt om op zijn partij te stemmen. Toch is de N-VA in veel van haar woorden en daden absoluut géén rechtse partij. De N-VA is een vergaarbak van vanalles en nog wat (net zoals de Volksunie dat was) en de meerderheid van de mandatarissen is niét rechts, verre van zelfs. Wie de moeite doet om eens na te gaan wat bv. de Vlaamse of Europese fracties van de N-VA allemaal uitspoken, zal ogen trekken. Alleen… niemand doet die moeite.

De kiezers worden ook misleid door het radicale gebrul van N-VA-mandatarissen in het federaal parlement, Ben Weyts op kop. Zo lijkt het alsof de N-VA de enige dam is die nog rest tegen de regering-Di Rupo. Op het Vlaamse niveau evenwel houdt de N-VA zich extreem koest. Daar zit de partij immers in de regering. Van enige Vlaamse profilering is in het Vlaams parlement absoluut geen sprake. Eén voorbeeld. In Kamer en Senaat ontbond de N-VA al haar duivels tegen de verkrachting van de Grondwet (artikel 195) door de federale regering. In het Vlaams parlement weigerde de N-VA een belangenconflict daarover zelfs nog maar aan de agenda te plaatsen. Parlementsvoorzitter Jan Peumans besliste dat eigenhandig, zonder noemenswaardig debat. Zijn fractie én de Vlaamse regering werden zo uit de wind gezet. Maar geen journalist die erover schrijft, en dus kan de misleiding van de kiezers ongestoord verder gaan.

Ik vind dit soort volksverlakkerij in toenemende mate storend, en ik wilde dat eens gezegd hebben. Ten andere: van de N-VA hoeven wij ook geen cadeaus te verwachten. Onze uitgestoken hand wordt steevast geweigerd. N-VA-kopstukken (à la Bracke) bazuinen te pas en te onpas uit dat ze met ons nooit zullen samenwerken. Bon, dan hoeven wij die partij ook niet te sparen, mij dunkt. Velen denken dat een N-VA-stem nuttig is als stem tegen het regime, als rechtse stem, als Vlaamse stem. Wel, zij dwalen. De N-VA is een gedoogd verlengstuk van het regime. En dus voor ons een vijand!

De regering-Di Rupo zal trachten honderden miljoenen binnen te halen door fiscale en andere fraude aan te pakken. Fraude door bedrijven, door zelfstandigen, door particulieren die wat bijklussen in het zwart… Iedereen wordt geviseerd. Er is zelfs een speciale staatssecretaris voor aangesteld: meneer Crombez. Het zal nochtans niet gemakkelijk zijn: fraude is in dit land een nationale sport geworden. Dat geeft zelfs meneer Crombez toe: “Soms sta je als goedmenend bedrijf voor de keuze: ofwel doe je zoals de concurrentie en pleeg je sociale en fiscale fraude, ofwel dreig je failliet te gaan … Ik keur fraude niet goed maar ik begrijp wel waarom ze bestaat. Ik ga daar iets aan doen”.

De vraag is inderdaad: waarom is er fraude? Omdat belastingontduiking loont, tiens. En zoals meneer Crombez terecht zegt, soms zelfs noodzakelijk is. Omdat – en dat is de essentie – de belastingen in dit land VEEL TE HOOG zijn. Op sommige vlakken zelfs de HOOGSTE TER WERELD. In hoofdletters, jawel! De belasting op arbeid is bijvoorbeeld hallucinant. Iedere loontrekkende houdt slechts de helft van zijn zuurverdiende centjes over. En zijn werkgever betaalt zich ook nog ‘ns blauw. Dus is zo’n klusje in ’t zwart mooi meegenomen.

Meneer Crombez gaat er iets aan doen, zegt hij. De vraag is: hoe dan wel. We gaan de fraudeurs pakken, ze achter hun veren zitten, ze opjagen. In één woord: we gaan de repressie opvoeren. Zou dat helpen, denkt u? Op korte termijn zeker een beetje. Maar de grote vissen zwemmen met de glimlach (en geholpen door dure advocatenbureaus) rond de netten van meneer Crombez heen. Jan Modaal wordt eens te meer de dupe.

Repressie is één ding. Maar gaat meneer Crombez ook iets doen aan de oorzaak van de fraude, te weten de onnoemelijk hoge belastingen? Ah, dat zal een ander paar mouwen zijn. Ik zal het u zeggen: meneer Crombez zal dat niet doen. Kan dat niet doen. Niet tijdens deze regering – niet zolang één PS’er deel uitmaakt van welke regering dan ook. Die belastingen zijn immers nodig om het peperdure systeem van cliëntelisme, dat in Wallonië al decennia lang bestaat en er de machtsbasis vormt van de PS, in stand te houden.

En dus kan meneer Crombez niet anders dan de al flink uitgeknepen (en vooral Vlaamse) citroen nog verder uitknijpen. De verzuring zal hij er moeten bijnemen.

Asielcrisis. Again... Net zoals de voorbije jaren is het hens aan dek om te voorkomen dat asielzoekers van koude omkomen tijdens de winterprik. In allerijl worden bedden aangesleept en lokalen voor noodopvang gezocht. En net zoals de vorige jaren beklemtonen politici van alle gezindten dat het dit jaar de laatste keer zal geweest zijn, want dat voortaan zal geopteerd worden voor een 'ander' asielbeleid, met minder instroom en kortere procedures, en jawel, ook effectieve uitwijzing van uitgeprocedeerden. Ik kan een wrang lachtje niet onderdrukken bij zoveel 'goede voornemens'. Again.

Al meer dan twintig jaar pleit mijn partij voor: minder instroom (door alvast te werken met een lijst van veilige landen), snelle procedures die de duidelijk economische vluchtelingen er binnen de paar weken uitfilteren, gesloten opvangcentra voor verblijf tijdens de procedure, effectieve uitwijzing bij afwijzing van het asiel. Iedere keer dat wij dit alternatief naar voren schoven, werd het afgedaan als 'onwaardig', 'onmenselijk', 'hardvochtig' en wat weet ik al.

Wel, wat is er dan zo menselijk aan de nu al 15 jaar aanslepende chaos, waarbij mensen ronddolen door de straten van onze steden, met hun kinderen in tentjes slapen en van het kastje naar de muur worden gestuurd? Wat is er zo menselijk aan een beleid waarbij men niet eens weet waar zoeken om de asielzoekers te vinden die bij -15 °C dringend naar de noodopvang moeten worden gebracht? Wat is er menselijk aan procedures die jaren in beslag nemen en die mensen evenzolang in de onzekerheid laat? Wat is er menselijk aan het niet durven effectief uitwijzen maar wel toelaten dat grote groepen mensen in de illegaliteit verdwijnen? Dat de politici die voor dat beleid verantwoordelijk zijn, opstaan en het mij uitleggen!

Het alternatief van het Vlaams Belang is duidelijk, heeft een breed draagvlak bij de bevolking, helpt diegenen die écht asiel nodig hebben en is - zelfs voor de economische vluchtelingen die geen recht hebben op asiel - veel menselijker dan de huidige politiek van pappen en nat houden. Maar de politiek-correcte dames en heren van de Wtestraat willen het maar niet snappen. Een ideologische blindheid die hardnekkig is als zeven lagen kopalvernis.

Tot volgend jaar dus, De Croo en co.

Het ziet er dus naar uit dat een van de gaten in de begroting zal worden dichtgereden met een btw-verhoging. Een belastingverhoging dus, die iedereen zal treffen, in de eerste plaats de werknemers en de kleine zelfstandigen. In tegenstelling tot de discussie over de indexsprong heeft nog geen enkele meerderheidspartij categoriek 'nee' gezegd tegen een btw-verhoging. Ook de vakbonden zijn opvallend stil. De verwachting is dus dat ze ook effectief zal worden doorgevoerd. Voor alle duidelijkheid: het gaat wel degelijk over een algemene btw-verhoging, dus niet enkel op luxeproducten. Dat brengt immers veel te weinig op. De heer Moureaux van de PS zou zich trouwens nu al niet in het stof wentelen om de btw-verhoging aan de bevolking te verkopen, als het alleen maar om een luxetaks zou gaan.

Ik vind dat dus heel straf. Waarom gingen de vakbonden, daarin gevolgd door de socialisten, dwars voor de didee van een indexsprong liggen? Omdat het de koopkracht van de mensen zou aantasten, meneer! En wat is het effect van een btw-verhoging op de koopkracht van diezelfde mensen? Juist! Wil iemand mij het verschil eens duidelijk maken?

Jazeker: er is een verschil. Een indexsprong zou de concurrentiepositie van onze bedrijven verbeteren. Geeft zuurstof aan de economie, wat uiteindelijk zal leiden tot meer jobs. Een btw-verhoging leidt tot duurdere porducten, minder consumptie en dus minder productie. Wat uiteindelijk zal leiden tot minder jobs.

Indexsprong en btw-verhoging tasten beide de koopkracht aan. Maar een btw-verhoging vernietigt jobs. Waarom in godsnaam kiest men dan voor dat laatste? Hallo, heren De Leeuw en Leemans?

Volgende week maandag leggen de vakbonden het land plat - althans dat is de intentie. De vorige staking in december was allesbehalve een succes, en dus willen de vakbonden tonen dat ze tóch nog impact hebben. Dat ze daarvoor een aantal drogredenen moeten inroepen ('de index is in gevaar!'), spreekt eigenlijk al boekdelen.

Ik las onlangs in de pers de boutade dat de vakbonden blij mogen zijn dat er zoiets bestaat als het openbaar vervoer, zoniet zouden 'algemene stakingen' zo goed als onzichtbaar zijn. De overgesubsidieerde staatsbedrijven De Lijn, Tec, NMBS en MIVB zijn inderdaad snel lamgelegd door de syndicaten. Maar voor de rest is het maar pover. Zelfs het onderwijs wil nauwelijks nog mee.

In tegenstelling tot december willen de vakbonden nu ook de bedrijven treffen met hun staking. Dat zal weer gebeuren volgens de aloude tactieken: piketten die de boel dichttimmeren, werkwilligen intimideren, vliegende piketten die niet getroffen bedrijven alsnog voor het blok zetten, toegangswegen blokkeren en desnoods directies gijzelen. Stuk voor stuk middelen die in een normale samenleving worden weggezet als (quasi-)criminele activiteiten. Maandag moeten wij deze brutaliteiten weer ondergaan. Het helpt natuurlijk dat de vakobonden niet eens rechtspersoonlijkheid hebben, en dus als organisatie niet eens verantwoordelijk kunnen worden gesteld als ze (zoals bijna elke keer) ook strafrechterlijk uit de bocht gaan.

Brengt de beuzelarij van de syndicaten de door deze belastingsregering getroffen burgers ooknog iets bij? Uiteraard niet. De kleurtjes van de vuilzakken die u maandag zal zien, zitten immers broederlijk samen in diezelfde regering. Het is al erg genoeg dat de vakbonden naar het ongeoorloofde middel grijpen van de politieke staking; dat ze dat doen tégen hun eigen ideologische zielsverwanten die het in dit land voor het zeggen hebben, is gewoon van de pot gerukt. Slechter theater is nauwelijks denkbaar, maar het kost onze economie wel miljoenen euro's.

De man in de straat - die evengoed wordt kaalgeplukt door het establsihment - zal het ondertussen worst wezen. Hij gelooft de vakbonden net zo min als de regering. Hij is het immers beu om te betalen voor de privileges van diegenen die nu al tientallen jaren de macht uitmaken in dit land. Zeker de Vlamingen zijn niet bereid zich nog langer te laten opjutten terwille van de potverterende PS-staat, waar de vakbonden gewoon deel van uitmaken. Wat zeg ik? Ze zijn er verdorie de hoeskteen van.

De regering moet binnenkort op zoek naar enkele extra miljarden. Wel, dat de fiscus eens de Zwitserse en Luxemburgse rekeningen van de bonden onder de loep neemt. Het bankgeheim mag dan wel al opgegeven zijn, aan dat toegedekte en vetgespijsde inktzwarte potje durft blijkbaar niemand te raken...

De VRT-site 'deredactie.be' laat zich weer van zijn beste zijde zien. In de rubriek 'Buitenland' verscheen zondag een klein artikel over de (wekelijkse) peiling van Maurice De Hondt, de politieke barometer bij uitstek in Nederland. In het stukje wordt betoogd dat het zittende kabinet fors van zijn pluimen laat. Ook de rechtse PVV, die in de peiling 4 zetels moet prijsgeven ten opzichte van de verkiezingen van 2010. De PVV houdt nog 20 zetels over. Grote winnaar is de links-radicale SP die de grootste partij wordt (met 32 zetels). Reden waarom 'deredactie.be' aandacht besteedt aan de peiling. Ook de "opmerkelijke" vooruitgang van het links-liberale D66 (winst: 6 zetels) wordt beklemtoond. Hoe het zit met de traditionele sociaaldemocraten van de PvdA, mogen we van 'deredactie.be' echter niet vernemen. Wie doorklikt naar de peiling zelf merkt dadelijk waarom. De PvdA is namelijk de grootste verliezer in de peiling en moet maar liefst 13 zetels inleveren. Die schok was blijkbaar te groot voor de VRT-redacteurs en die informatie wordt de lezer dan maar gemakshalve onthouden. Overigens is het zo dat de 'rechtse' poot van het kabinet zeer goed stand houdt: de VVD verliest maar 1 zetel en de gedogende PVV zoals gezegd 4. Het steeds verder naar links opschuivende en intern sterk verdeelde CDA neemt het grootste verlies voor zijn rekening: minus 9.

Voorts valt op dat het vooral de traditonele politiek is die fors moet inleveren. Buitenbeentjes PVV en SP halen samen 52 zetels (dat waren er bij de verkiezingen in 2010 39). De 'grote drie' (VVD, PvdA en CDA) halen amper 59 zetels (tegen 82 in 2010). Het lijkt er dus sterk op dat de modale Nederlander schoon genoeg heeft van de traditonele politiek, en dan voornamelijk van de traditionele linkerzijde (PvdA en een deel van de CDA). De islamkritische PVV van Wilders blijft een te duchten factor en de ronduit eurokritische SP kapitaliseert de ontevredenheid die in brede lagen van de bevolking is ontstaan over de financiële crisis en de Europese aanpak daarvan.

Uit de analyse van de peiling blijkt ook dat er bij de bevolking met lage inkomens en (in mindere mate) bij de middenklasse een verschuiving plaatsvindt van PVV naar SP. Dat wil ongetwijfeld zeggen dat deze mensen de financiële crisis momenteel een belangrijkere politieke factor vinden dan het vreemdelingenprobleem. Of althans dat ze de antwoorden van de SP op die crisis overtuigender vinden dan die van de PVV.

Voor het Vlaams Belang, dat ook nog steeds fors scoort bij de arbeidersbevolking, is vooral die laatste vaststelling relevant. Hoewel het vreemdelingenthema actueel is en blijft, verwachten veel mensen ook duidelijke antwoorden op de financiële crisis die hen treft. Hier liggen voor onze partij toch heel wat kansen voor het grijpen, te meer daar de SP.A deel uitmaakt van deze regering die, om de PS-staat in Wallonië veilig te stellen, diep in onze zakken zal komen tasten. Laat ons die kansen grijpen!

"Ook Di Rupo zelf staat voor een zware opdracht. Niet enkel als premier van een zespartijenregering boordevol uitdagingen, maar ook als Waalse socialist die geen meerderheid heeft in het centrum-rechtse Vlaanderen en ook de taal van dat volk niet beheerst." Korte situatieschets door politoloog Carl Devos, die anderzijds wél vindt dat we Di Rupo 'een kans' moeten geven. Typisch Vlaams eigenlijk: je wordt respectloos behandeld, maar laten we toch vooral niet tegendraads doen.

Op dit moment stemmen de partijcongressen met stalinistische meerderheden in met het regeerakkoord. Ook de Vlaamse partijen. SP.A deed het vandaag al, morgen volgen ongewtijfeld VLD en CD&V. Staande ovaties voor Tobback, De Croo en Beke. Als lemmingen storten de kaders van de traditionele machtspartijen zich in de brakke poel die Di Rupo voor hen heeft uitgegraven.

Deze regering stelt Vlaanderen onder Franstalige curatele, nog meer dan dat al ondere de vorige regeringen het geval was. Ze heeft inderdaad geen meerderheid in Vlaanderen, zal meer Franstalige ministers dan Vlaamse tellen (Di Rupo 'asexué', laat mij niet lachen) en zal een regeerakkoord uitvoeren dat een aanslag is op Vlaanderen. Er wordt zelfs geen schijn van begin gemaakt met de diepgaande hervormingen waarvan een grote meerderheid in Vlaanderen overtuigd is dat ze moeten worden uitgevoerd. Het Franstalige dicaat luidde meer dan 500 dagen lang: 'status-quo'. Au fond is dat status-quo behouden. Alle Vlaamse onderhandelende partijen zijn op een muur gestoten. N-VA is eruit gestapt, alle anderen hebben zich bij het dictaat neergelegd. Meer zelfs: ze verbinden er zich toe het aan Vlaanderen op te dringen als volleerde quislings.

Al langer dan vandaag moeten wij constateren dat België geen democratie verdraagt. De natuurlijke Vlaamse meerderheid werd door de grendelgrondwet van '70 voor eens en voorgoed aan banden gelegd. Sindsdien kwamen er enkel nog grendels en alarmbellen bij. Voor veel mensen kon België niettemin de schijn ophouden. Hopelijk vallen in Vlaanderen de schellen nu massaal van de ogen: een land waar via dictaten wordt geregeerd, tegen een meerderheid van de bevolking in, is een dictatuur. Pur et dur, zou Di Rupo zeggen.

Nu er een akkoord is over de begroting, dankzij de succesvolle paniek-modus waar EDR een week lang was op overgeschakeld, moeten nog enkele 'restjes' worden verwerkt. Aangezien iedereen, de verzamelde hoera-pers incluis, het al heeft over partijcongressen en eedafleggingen komend weekeinde, zullen die 'restjes' dus in ijltempo de revue passeren.

De 'restjes' zijn: justitie, asiel en migratie. Cruciale thema's - hoor ik u denken - om de maatschappij die de jongste decennia door massa-inwijking en hand-over-hand toegenomen onveiligheid al maar meer sociaal ontwricht is geraakt, min of meer weer op de rails te krijgen. Gelijk hebt u, maar voor onze pientere onderhandelaars zijn het slechts kleine obstakels op weg naar het regeringsschap. Obstakels die zo snel mogelijk moeten worden weggeruimd.

Dat wil meteen zeggen dat de PS zijn wil zal opdringen en er dus niets fundamenteels zal veranderen op deze terreinen. Franstaligen en Vlamingen zijn eens te meer diep verdeeld. Als de Vlamingen bijgevolg iets uit de brand willen slepen, zullen ze op de rem moeten gaan staan en 'op hunne poot spelen'. De Croo, Beke en Tobback zullen dat niét doen en dus het dictaat van EDR aanvaarden. Op vlak van asiel, migratie en justitie zal er onder EDR I niets fundamenteels veranderen. Rien. Nada.

Hoeft het gezegd dat eens te meer Vlaanderen daarvan de dupe zal zijn?

Een onderzoek van de K.U. Leuven legde het aantal allochtonen in België bloot. De onderzoekers hanteren daarbij een ruime definitie van het begrip allochtoon: enkel wie tot in de derde generatie Belgische voorouders heeft, is een autochtoon. Dat levert dus spectaculaire cijfers op: Mechelen, Leuven: 25% allochtonen, Antwerpen: 40%. Uitschieter is Sint-Joost-ten-Node met 96%. Over enkele decennia hebben al onze grote en middelgrote steden een allochtone meerderheid. Zelfs rekening gehouden met de ruime definitie is dat hallucinant en gaat dat de draagkracht van onze samenleving ver te boven, te meer omdat veel allochtonen zich niet (wensen te) integreren.

In de media wordt vandaag het begrip 'allochtoon' in vraag gesteld. Er zijn allerlei verschillende definities mogelijk en de vlag dekt teveel ladingen: 'allochtoon' zijn immers ook inwoners van Italiaanse, Franse en Nederlandse afkomst. In se hebben de media daar een punt, maar het waren wel diezelfde politiek-correcte journalisten die destijds het woord als het ware uitvonden om het  'foute' woord 'vreemdelingen' uit onze taal te kunnen bannen. De media raden nu aan te spreken van 'Turkse' of 'Marokkaanse Belg', 'Belgen van Italiaanse komaf' e.d.

Voor mij is noch 'allochtoon', noch 'Belg' (van welke afkomst ook) een referentiekader. Dat is voor mij enkel 'Vlaanderen' en 'Vlaming'. Een Vlaming is iemand die door zijn afkomst behoort tot het Vlaamse volk, of iemand die zich aan dat volk geassimileerd heeft. Al de rest zijn 'vreemdelingen' of 'buitenlanders' (in meer of minder mate). Het feit dat iemand een Belgische identiteitskaart heeft, speelt daarbij geen enkele rol. Die is immers geen fluit meer waard, sinds paars besloot om ermee te smijten.

Dat wil dus ook zeggen dat als morgen Vlaanderen onafhankelijk wordt, het hebben van de Belgische nationaliteit géén garantie biedt op het verkrijgen van de Vlaamse. Daarvoor is in eerste instantie een Vlaamse afstamming vereist. Mensen van andere afkomst die de Vlaamse nationaliteit willen bekomen, zullen hun taalkennis moeten bewijzen, blijk geven van een verregaande inburgering én een loyaliteitsverklaring moeten onderschrijven. Het hebben van een dubbele nationaliteit (wat voor vele Turken en Marokkanen thans het geval is) zal niet meer mogelijk zijn: men kan niet twee heren dienen. Met de Vlaamse identiteitskaart zal in elk geval niét worden gesmeten.

Het begrip 'allochtoon' zal overigens elke betekenis verliezen. Er zullen Vlamingen zijn (van welke afkomst ook) die de nationaliteit hebben (verkregen), en vreemdelingen die die nationaliteit niet hebben. Met consequenties onder meer voor wat betreft het stemrecht: de Vlamingen zullen dat hebben, de vreemdelingen niet (met als enige uitzondering de EU-burgers, bij gemeenteraadsverkiezingen).

En voor wie nu geschokt achterover valt in zijn stoel: neen, met racisme heeft dit alles helemaal niks te maken. Wel met een terugkeer naar de normale gang van zaken, zoals die ook in België bestond voor 1991 - en zoals die in het overgrote deel van de wereld wordt toegepast.

Zonet heeft de partijraad de lijsten goedgekeurd voor de komende verkiezingen. Voor wat mezelf betreft: ik kreeg een schitterende plaats op de senaatslijst, de 13de. Dat is voor diegenen die elektronisch stemmen de 'valse' lijstduwersplaats, m.a.w. de laatste naam van de eerste kolom. Na mij komt - als 'valse' lijsttrekker - collega en goede vriend Johan Deckmyn. Op de 15de plaats staat dan ook nog eens mijn beste kameraad Wim Wienen. Een trio om u tegen te zeggen en waarvan u het bolleke op 13 juni met een gerust hart kan rood maken...

Vandaag is de verkiezingscampagne van het Vlaams Belang afgetrapt. Dat gebeurde symbolisch op het Barricadenplein. Het Vlaams Belang staat immers eens te meer op de barricaden om de Vlamingen te verdedigen tegen de Belgische ziekte en de toenemende vervreemding. Vandaar ook onze slogan: 'Vlamingen eerst'. De Vlamingen dreigen immers steeds meer tweederangsburgers te worden in eigen land. Om daar een einde aan te stellen is alvast de Vlaamse onafhankelijkheid een noodzaak. Wij zijn de enige parij die daar ondubbelzinnig voor opkomt, wat ons meteen tot de enige kuitenbijter van het regime maakt.

De Europese staats- en regeringsleiders zijn vorige nacht een pakket noodmaatregelen ter waarde van maar liefst 750 miljard euro overeengekomen om de speculatiegolf tegen de eurozone af te blokken. Of het voldoende is, zal de komende dagen en weken moeten blijken.

Opvallend is evenwel dat het resultaat van 11 uur hard onderhandelen geheel in de lijn ligt van wat ik in mijn vorig stukje schreef: het zijn de lidstaten die aan de touwtjes trekken, niet de Europese instellingen. De Europese Commissie beheert maar een peulschil van het steungeld, al de rest zijn waarborgen van de lidstaten. Tot ontgoocheling alweer van heel wat Belgische politici en van de Belgische media, die het weer niet kunnen laten het 'nationalisme' van sommige lidstaten te hekelen.

Net dit weekeinde had über-Eurofiel Guy Verhofstadt er nog voor gepleit dat de Europese Commissie het initiatief zou nemen. Had hij hardop gedroomd van een Europees Muntfonds. Die hersenspinsels werden moeiteloos van tafel geveegd onder impuls van Duitsland en Nederland, landen die nog niet vergeten zijn dat zij vroeger een stabiele munt hadden, waar geen morsige Griek aan kon raken. (In tegenstelling tot de armslastige Belgische frank).

Verhofstadt was dus weer - om het nog eens met Van Middelaar te zeggen - 'amusant' bezig. Maar de realiteit haalde hem voor de zoveelste maal in... 

In linkse kringen is het al jaren bon ton om de natiestaat af te schilderen als een relict uit het verleden. In een steeds sterker eenwordend Europa en in een globale context zouden natiestaten alle relevantie verliezen.

Vanuit links oogpunt is dat standpunt uiteraard goed te begrijpen: het sluit naadloos aan bij het ideologische internationalisme, wezenskenmerk van het linkse denken. De idee is evenwel in België wijdverspreid in álle politieke kringen. Zo zijn alle politieke strekkingen in België (op één na) voorstander van een voortschrijdende Europese integratie. De verklaring daarvan is vrij eevoudig: België is inderdaad geen natiestaat, en is het ook nooit geweest. Er bestaat wel een Belgische staat, maar geen Belgische natie. Dat geldt vanzelfsprekend voor Vlaanderen: daar is de Vlaamse natievorming eigenlijk helemaal afgerond. Maar ook voor Franstalig België waar het besef dat er geen werkelijke Belgische natie is, heeft geleid tot een identiteitscrisis en een zich pathetisch vastklampen aan het Belgique-à-papa. De uitweg voor al deze politici is dan maar een Europees utopia.

Ook de N-VA is wonderlijk genoeg in dat bedje ziek, net zoals overigens de VU destijds. In plaats van voor de Vlaamse natie resoluut te streven naar staatsvorming, zoals men van Vlaams-nationalisten zou mogen verwachten, heeft zij het steeds weer over het 'verdampen' van België. Vlaanderen pikt een aantal bevoegdheden in van het Belgische federale niveau, en de rest gaat naar Europa. Los van het feit dat het niet in het belang van Vlaanderen is dat nog meer soevereiniteit naar Europa wordt overgeheveld, is het hele verdampingsconcept een zinsbegoocheling. Die ook alweer stoelt op het idée-fixe dat natiestaten achterhaald zouden zijn. Streven naar een échte, onafhankelijke Vlaamse staat als volwaardige lidstaat van Europa wordt door N-VA'ers steevast afgedaan als onhaalbaar, ouderwets en zelfs niet wenselijk.

Al die politici zouden beter eens luisteren naar wat de Nederlandse politieke filosoof Luuk van Middelaar daarover te zeggen heeft. Van Middelaar was onlangs te gast in het Vlaams parlement, waar een symposium over Europa werd georganiseerd. "België is de enige Europese lidstaat waar men gelooft dat de natiestaat ten dode is opgeschreven, om allen samen op te gaan in het Europa der volkeren. Het falen van het samenleven in België wordt op Europees niveau plots een diepe wijsheid. Mij lijkt dat de vlucht vooruit." Van Middelaar legt haarfijn uit dat men zich in België grondig vergist. De Belgische visie als zou de Europese integratie het niveau van de listaten overbodig maken (waarbij alle macht bij de Europese instellingen wordt gelegd), is niet meer dan een illusie. In de EU is juist het niveau van de lidstaten het allerbelangrijkste, en dat zal in de toekomst zeker zo blijven. Lissabon is echt wel de uiterste limiet. De reden daarvoor is simpel: België mag dan al geen natiestaat zijn, alle andere Europese lidstaten zijn het wel en die willen geen verdere soevereiniteits- en machtsoverdrachten meer naar de EU-instellingen. Van Middelaar noemt de Belgische visie "soms amusant" (zoals de stupide voorstellen voor een Europese belasting, of één Europese kieskring). Het is een typisch Hollands beleefd understatement voor 'totale onzin'.

Als Vlaanderen dus in Europa iets te zeggen wil hebben, dan moet het een lidstaat worden. Dan moet het zich met andere woorden als goeie, degelijke natiestaat op het Europese forum aandienen. Het Vlaams Belang is in dit land de enige partij die zo'n project voorstaat. Wij zijn dus de enige partij met een realistische kijk op de zaken. Al de rest zijn dromers. Soms wellicht 'amusant', maar in elk geval bijzonder schadelijk voor Vlaanderen.

"Je répète que je suis FAVORABLE à l’élargissement de Bruxelles évidemment. Pour le développement économique et social de notre région, c’est évidemment indispensable." (Ik herhaal dat ik vanzelfsprekend VOORSTANDER ben van de uitbreiding van Brussel. Voor de sociaal-economlische ontwikkeling van ons gewest, is dat uiteraard onontbeerlijk.)

"Soutenir les francophones de la périphérie, c’est non seulement défendre leurs droits démocratiques durement acquis. Mais encore, c’est empêcher la flamandisation et l’étouffement de Bruxelles." (Steeun verlenen aan de Franstaligen in de Rand, dat is niet alleen hun hard bevochten democratische rechten verdedigen; het is ook de vervlaamsing en de verstikking van Brussel verhinderen)

Bovenstaande citaten zijn van Laurette Onkelinx, first lady van de PS. Ze deed ze gisteren tijdens een chatsessie met lezers van Le Soir. Vlamingen zouden wat meer de Franstalige media moeten volgen, dat is zeer verhelderend. Franstalige politici laten daar immers veel meer het achterste van hun tong zien, dan in de korte statements, meestal in gebrekkig Nederlands, die ze kwijt willen aan de Vlaamse pers.

De voorbije week werd de indruk gewekt dat de Franstaligen wat 'geschrokken' zijn van de communautaire heisa en van het feit dat er nu plots verkiezingen zijn. Zelf riepen ze op tot 'communautaire vrede', en in de Vlaamse pers werden 'lichtpuntjes' opgemerkt, als zouden de Franstaligen bereid zijn om na de verkiezingen wél over een grondige staatshervorming te praten. Vooral PS en CdH zouden - in tegenstelling tot de hardliners van MR-FDF 'benaderbaar' zijn en bereid om water in de wijn te doen.

Zinsbegoocheling is dat. Vergeten we niet dat Joëlle Millequet (CdH) een staatshervorming maandenlang tegenhield als onverzettelijke Madame Non. En wat de intenties zijn van de PS, kan niet duidelijker worden geïllustreerd worden door bovenstaande uitspraken.

Die tonen overigens de verbetenheid en de (wellicht kunstmatig gecreëerde) paranoïa aan van de Franstaligen. Hoe kan men het in godsnaam in alle ernst hebben over de 'vervlaamsing' van Brussel, waar jaar na jaar het aantal Vlamingen slinkt tot minimale proporties? Terwijl de verfransing van grote delen van Vlaams-Brabant allesbehave een zinsbegoocheling is.

Ik wens de Vlaamse partijen (en surtout de N-VA) veel succes om in onderhandelingen met deze mensen een 'eerbaar' compromis uit de brand te slepen...

Gisteren heeft de N-VA VRT-coryfee Siegfried Bracke binnengehaald. Hij kaapt er meteen een grote prijs weg: het lijsttrekkerschap in Oost-Vlaanderen. Een verrassing van formaat, dat in elk geval.

Over de journalistieke kwaliteiten en stijl van de man valt de discussiëren, maar over zijn kennis van de Wetstraat niet. Dat maakt hem echter nog geen goeie politieker. Bedenkelijker is de politieke achtergrond van Bracke. Dat hij logebroeder is, interesseert mij minder dan de flou artistique die hij omheen zijn overtuiging legt. Andere partijen zouden in aanmerking kunnen gekomen zijn om zijn politieke ei te leggen, maar de N-VA is 'op dit moment' de 'geloofwaardigste'. Een Vlaams-nationalist is hij zeer zeker niet. Bracke noemt zichzelf een 'rationele flamingant', en plaatst zich in de traditie van Hugo Schiltz. Een splitsing van het land is geen doel en België moet gered worden, zij het met een verregaande staatshervorming. Nog niet gedaan met geven en toegeven, dus.

Men vraagt zich af wat de N-VA bezielt om zo iemand op zo'n prominente plaats uit te spelen. Iemand die een kernpunt van het N-VA-programma (onafhankelijkheid, ja toch?) niet eens onderschrijft. Of het moet natuurlijk zijn dat de N-VA zélf niet meer voor Vlaamse onafhankelijkheid gaat... Wie De Wever de jongste tijd bezig hoort, is geneigd dat te geloven: het gaat steeds maar over 'verdere stappen in de staatshervorming', 'verdamping' en 'confederalisme'. Het heilloze Belgische pad wordt dus niet verlaten en volledig in Schiltziaanse traditie zal de N-VA aan de tafelen der vaderlandse macht plaatsnemen om haar ziel te verkopen.

Ik heb een geweldige déja VU...

De teerling is dus geworpen en heeft voor het Vlaams Belang voor het eerst geen hoge ogen opgeleverd. Het stond in de sterren geschreven dat wij die fenomenale uitslag van 2004 niet zouden evenaren, maar de klap die we gisteren kregen, had ik eerlijk gezegd niet verwacht. We staan plots tien jaar terug in de tijd: in 1999 haalden we 22 zetels, nu 21.

Voor mij persoonlijk betekent deze uitslag het voorlopige einde van mijn mandaat als Vlaams volksvertegenwoordiger. Ik haalde weliswaar een mooie score: 3952 voorkeurstemmen als 4de effectief, 4278 als 1ste opvolger. Maar aangezien wij in Vlaams-Brabant 2 zetels verloren, maakte ik zo goed als geen kans om mijn zetel te behouden. Spijtig na zo'n zware campagne.

Ontgoocheling dus, maar ook strijdbaarheid. In tegenstelling tot de VLD hangt het Vlaams Belang niet in de touwen. Dit is niet het zo vaak voorspelde einde van onze partij. De thema's die wij aankaarten (Vlaamse onafhankelijkheid, vreemdelingen, veiligheid,...) zijn niet plots irrelevant geworden. De oplossingen die wij aandragen zullen uiteindelijk de enig mogelijke blijken te zijn. Dat zal eerder vroeg dan laat wel blijken.

Het laatste filmpje in de reeks Deckmyn en Van Dijck is in de stijl van een Amerikaanse politieserie uit de jaren '70 (genre Starsky & Hutch). De boodschap luidt: wij houden de regerende meerderheid dag en nacht in het oog...

Dit filmpje steekt de draak met het zingende volkje in Vlaanderen dat kost wat kost aan politiek wil doen (genre Belgavox). Wat zingen en schaapachtig lachend in de lens een onzinnig statement maken: Deckmyn en Van Dijck kunnen dat ook...

Ons tweede filmke in de reeks 'Deckmyn en Van Dijck', een uniek project dat twee kieskringen overstijgt. Net als het eerste (en ook de volgende...) gooien we het over een humoristische boeg. In dit filmke steken we de draak met het typisch wollige taalgebruik van veel politici...

Uit schrik voor het Vlaams Belang werd in Brussel vijf jaar geleden een systeem van lijstverbinding op poten gezet, waardoor de andere Vlaamse lijsten hun stemmenoverschot aan mekaar kunnen doorgeven. Dit is een absoluut ondemocratisch systeem, dat de gelijkheid van de partijen onderuit haalt. Deze week werd het opnieuw uit de kast gehaald: bij de neerlegging van de Brusselse lijsten bleek dat alle Vlaamse partijen, op LDD na, opnieuw samenspannen tegen ons. Ook de N-VA heeft zich laten strikken. In ruil voor een handtekening om te mogen opkomen, versterkt de N-VA nu het front van de meerderheidspartijen tégen de Vlaamse oppositie.

Dat die meerderheidspartijen de afgelopen vijf jaar de Vlaamse belangen in Brussel hopeloos hebben verloochend en de taalwetten doelbewust zijn blijven verkrachten, vormt blijkbaar geen obstakel voor de straffe mannen van De Wever.

Het had nochtans anders gekund: het Vlaams Belang had aan LDD en N-VA aangeboden om een gezamenlijk oppositiefront te vormen. Bij LDD waren ze tot een gesprek bereid in de mate dat ook N-VA zou meedoen. Maar die partij papte dus liever aan met de traditionele partijen en met de Belgicisten van BUB en PVDA (!). Indien N-VA zoals verwacht geen verkozene haalt in Brussel, gaan al deze stemmen naar de meerderheidspartijen. Op deze wijze toont die partij zich alweer als de beste garantie voor het status quo…

De eerste week van marktbezoeken zit er bijna op. Bijna overal was het Vlaams Belang als enige aanwezig, de andere partijen wachten duidelijk nog af om zich volop op het terrein te begeven. Ik moet zeggen dat de reacties vergelijkbaar zijn met vorige verkiezingen: positief tot zeer positief. Als dat een graadmeter zou zijn (?), zullen de peilingen er weer ver naast zitten. Wat wel opvalt, is de voelbaar teogenomen anti-politieke sfeer. Nogal wat mensen geven (soms luidruchtig) te kennen dat ze alle politiek meer dan beu zijn. Dat ze 'er een streep gaan door trekken' of gewoon niet zullen gaan stemmen. Opmerkingen over 'zakkenvullers', 'knoeiers' en dies meer zijn niet van de lucht. Ik vraag me echt af hoe dat zich gaat vertalen in het stemhokje.

Samen met mijn vriend en collega Johan Deckmyn nam ik een aantal filmpjes op die met een knipoog een blik werpen op de politiek. Een gezonde dosis humor en zelfrelativering is af en toe nodig in de politiek, vandaar ons initiatief. Deze week een eerste filmpje, volgens het gekende format 'Alas Smith and Jones'. We beginnen vrij braaf, om bij volgende filmpjes een versnellinkje hoger te schakelen...

Vanmorgen hield het Vlaams Belang een korte actie aan de stelplaats van De Lijn in Dilbeek, naar aanleiding van de recente gevallen van geweld en vandalisme aldaar. Met onze oproep tot meer veiligheid op het openbaar vervoer, konden we op veel bijval rekenen bij de af- en aanrijdende chauffeurs. De uitgenodigde pers stuurde zoals gewoonlijk haar kat. Te druk met de antipolitieke spelletjes van VLD en LDD waarschijnlijk. Bij ons gaat het wél om inhoud, dat is natuurlijk niet spectaculair genoeg.

Ondertussen hebben we er ook al een aantal markten opzitten, waar we onze provinciale marktfolder hebben verdeeld. Op de jaarmarkt van Vilvoorde na, kwamen we tot nu toe nog geen concurrentie tegen. Voor ons niet gelaten. De reacties zijn zoals steeds goed, al horen we wel meer geluiden dat de mensen de politiek écht beu zijn en niet meer willen gaan stemmen. Mij verwondert dat niet...

Het familiefeest dat onze partij gisteren hield naar aanleiding van 1 mei (door Jürgen Vertsrepen van LDD schandaligweg het 'Feest van de Luiaards' genoemd), was een schot in de (rode?) roos. Er kwam weer onwaarschijnlijk veel volk opdagen (meer dan 5000 mensen) en de sfeer was dan ook grandioos. Wie het Vlaams Belang al dood waande, zou gisteren raar hebben opgekeken. Daar stond weer een pak volk gereed om zich in de campagne te smijten zoals nooit tevoren. Wij gaan tot 7 juni alomtegenwoordig zijn - wellicht niet in de media, maar wel overal in Vlaanderen waar meer dan drie man bijeenkomt. Dat doet niemand ons na.

Gisteren hebben wij mijn eerste twee aanhangwagens beplakt. In totaal komen er zo vijf, die we de komende weken her en der in Tienen langs de weg zullen zetten. Vandaag deed ik ook al een eerste plaktochtje, zodat de officiële borden in Hoegaarden allemaal een beurt kregen. Zoals gewoonlijk is het Vlaams Belang de anderen weer voor...

Ziehier - weliswaar in zwart-wit - mijn affiche voor de komende campagne. Vanaf volgende week beginnen we te plakken...

Ondertussen zijn er al 9 getuigen gepasseerd in de Fortis-commissie die bevestigen dat Didier Reynders én zijn kabinetschef gelogen hebben tijdens hun eigen getuigenis. Gelogen onder eed: dat is een misdrijf. Toch zal Reynders geen ontslag nemen en zal de meerderheid hem dat ook niet vragen (laat staan eisen). Il faut le faire.

Ik schreef het hier ooit eerder: Waalse politici nemen zo goed als nooit ontslag, ook al hebben ze een hele boterbérg op hun hoofd. Zij passen altijd het brute machtsmiddel toe: als ik moet gaan, blaast mijn partij het hele spel op. Reynders doet het, Onkelinx deed het hem verscheidene malen voor. En wat te zeggen van Anne-Marie Lizin, miss Corrupt 1979-2009, die men zo ongeveer met haar burgemeesterssjerp achter een camion moest hangen voor ze hem wilde lossen?

De Fortis-commissie is verworden tot een schertsvertoning. In principe zou het rapport dat komend weekeinde in conclaaf zal worden opgesteld, Reynders' meineed moeten vastleggen. Een parlement dat zichzelf respecteert, zou dan ook meteen daarna klacht neerleggen tegen de minister en zijn kabinetschef (wat voor zin heeft het anders nog dat getuigen de eed moeten afleggen?). Zal het parlement dat doen? Amme-nooit-niet.

Een walgelijke schertsvertoning dus en een zoveelste blamage voor het parlement, meer dan ooit gekend als 'de praatbarak'.

Gerommel bij de CD&V. Stemmen aan de basis verwijten de top op communautair vlak geen enkele belofte te hebben ingelost. Ze hebben natuurlijk overschot van gelijk. In Vlaamsgezinde CD&V-rangen moet het niet makkelijk zijn te zien hoe op federaal niveau de oude, staatsgetrouwe CVP alle touwtjes in handen heeft genomen, terwijl Vlaams boegbeeld Kris Peeters krampachtig de beslissing om definitief te kappen met de fameuze dialoog voor zich uitschuift.

Hoewel ze zeker een rimpeling op het politieke wateroppervlak veroorzaakt, is de fronde bij de CD&V nu ook weer niet zó groot. Drie burgemeesters, waarvan er één zelfs maar een halve CD&V'ers is. Van het eens zo roerige burgemeestersfront uit de Vlaamse rand rond Brussel, is al lang geen sprake meer. Michelleke Doomst, die zich ooit uitgebreid liet fêteren als de man die de splitsing van BHV densoods in zijn eentje zou fiksen, ontpopte zich intussen tot über-tsjeef, bereid om werkelijk alles te slikken. Voor hem komt het signaal van de drie dissidenten 'te vroeg'. Wanneer is protest dan wel op zijn plaats? De dag nadat op 7 juni ongrondwettige verkiezingen zullen zijn gehouden?

Het gewring en gedraai van de CD&V is niet om aan te zien. Dezer dagen komt de werkgroep van acht bijeen die zich moeten buigen over BHV. Er mag alleen 'gepraat' worden, niet 'onderhandeld', zegt Kris Peeters. Maar er worden wel twee CD&V'ers afgevaardigd. De zes andere deelnemers hebben daarenboven wél de intentie om meer te doen dan alleen maar praten. De Franstaligen laten alvast niets aan het toeval over: ze sturen zwaargewichten en hardliners naar de werkgroep: Moureauw, Maingain, Delperée... Aan Vlaamse kant, naast de CD&V'ers,  Maggy De Block (wie?) en een fossiel als Annemie Neyts, die al voor de start van het vehikel alles weggeeft. Ja, er mag 'gepraat' worden over alles, inclusief de grenzen van Brussel en de benoeming van de dwarsliggende faciliteitenburgemeesters. Maar straks zal Peeters ons allemaal nog eens uitleggen dat dat alles niets te betekenen heeft, en dat hij ervan overtuigd blijft dat er nog voor de verkiezingen 'deelakkoorden' uit de bus zullen komen. Het wordt stilaan wel héél slecht theater.

Mijn hoop is dan ook gevestigd op de Vlaamse kiezer die, beseffend dat hij/zij door de tsjeven eens te meer bij de bok is gezet, de CD&V een optater van jewelste kan verkopen op 7 juni. Maar de lijdzaamheid van den Vlaam kennende, zou dat wel eens kunnen tegenvallen...

Gisteren is de electorale pre-campagne van onze partij op gang geschoten. Ze draait rond de verstikkende geldtransfers van Vlaanderen naar Wallonië. Een geldstroom van 12,5 miljard euro per jaar, oftewel 2000 euro per Vlaming (van 0 tot 105 jaar). De campagne wordt gevoerd met affiches, het uitdelen van spaarvarkentjes en een extra VL-Krant. Er is ook een speciale campagnewebsite: www.vlaamsgeldinvlaamsehanden.org Nadat eind januari al een eerste VL-krant in de Vlaamse brievenbussen viel (er komen er nog 7!), is de propagandamachine van onze partij nu definitief in stelling gebracht.

Gisterenavond hadden wij op regionaal niveau dan ook onze eerste stafvergadering in de 'War Room' in de kelder van het secretariaat. Daar worden de bakens uigezet voor de komende weken en maanden. Tweewekelijks en later wekelijks komt de campagnestaf daar bijeen om de pletwals draaiende te houden. Wie dacht dat onze partij in een dip zat, zal nog raar opkijken!